Beautiful people

Beautiful people!

Ik heb deze afgelopen weken weer zoveel mooie dingen meegemaakt. Word er Emo van. Wat is nou mooi aan een mens. Ik hou van mensen in hun meest pure vorm. Wanneer zij praten, schrijven of zijn in hun meest emotionele vorm. Dit kan zijn; lachen, huilen, praten, boos zijn, prediken of wat voor emotionele vorm dan ook. I love it. Tuurlijk is het niet altijd positief of fijn. Maar een mens echt zien in zijn werkelijke zijn is meer dan prachtig.

Zoals de meeste van jullie wel weten werk ik in het ziekenhuis van ons wat saaie maar toch homely stadje. Dagelijks maak je hier veel verschillende dingen mee. Leuk en minder leuk. Collega’s die met pensioen gaan. Collega’s die een tijdje uit de running zijn of wat dan ook mee maken. Soms zie je ook hartverscheurende dingen waar je toch wel een aantal weken mee blijft lopen. Puur omdat er zoveel emotie bij gepaard gaat.
In het ziekenhuis is het met recht, lose some and win some.

Zo ging er vorige week een oud collegaatje van mij met pensioen. Iemand waar ik zo ongelofelijk mee heb gelachen en die ik eigenlijk als deel van het ziekenhuis zie zolang als ik er werk. Changes, some you rather dont see happen.

Deze week zag ik een vader met zijn pasgeboren zoon (ook een collega) Wat zal deze kleine nieuwe wereld burger zich veilig voelen met zo een papa. De manier waarop hij sprak tegen zijn baby… Wauw! Just Beautifull. Je weet gewoon dat dit kind alle liefde zal krijgen wat het zich maar kan wensen.

Je kent natuurlijk niet iedereen in zo een grote organisatie, maar je ziet veel mensen voorbij komen. Met sommige mensen kom je zelf niet zo snel in contact. Zo ook iemand die opviel vanwege zijn grote. Ik kende hem niet persoonlijk. Hij lunchte altijd met zijn collega’s in het restaurant. Als ik op een ochtend, een week geleden in mijn vroege dienst het ziekenhuis betreedt, zie ik iemand die ik ook dagelijks tegenkom al 16 jaar in zeer aangedane staat. Mijn eerste reactie is; wat zou er aan de hand zijn? Moet je wat zeggen? Had haar nog nooit eerder zo gezien. Zo kwetsbaar. Later die dag hoor ik dat haar directe collega die ochtend is overleden aan een hartstilstand. Welke collega? Toch niet die grote meneer die ik dagelijks door de gang zie lopen op weg naar het restaurant? Ja hij. ooh. Daarom was zij dus zo aangedaan. Wat erg! Ver van je bed, maar toch dichtbij.

Een goede vriendin die je niet zo vaak ziet als je zou willen. Kom je haar 2 dagen achter elkaar tegen in het ziekenhuis. Even snel bijpraten en lachen. En dan beiden snel op weg om je kind op te halen van de opvang en je kind nog even terug brengen naar school.

Onderweg naar het magazijn 2 collega’s tegen komen, snel je verhaal doen en mekaar een hart onder de riem steken.

Het werken in een ziekenhuis houd vaak in dat je zorg draagt voor het welzijn van de patienten in wat voor vorm ook. Soms sta je aan de andere kant van dit verhaal en word je weer met beide benen op de grond geslingerd. Je werkt hier…maar je bent niet anders dan de mensen die dagelijks slecht of goed nieuws krijgen. Je bent mens, Punt. Jouw verhaal is mijn verhaal en visa versa. We lachen en we huilen. We praten en we luisteren. We helpen en worden geholpen.

Sometimes you just need to stop and listen to what someone has got to say. At times you say nothing and just listen. At times you’re the patient and at times you’re the doctor. No matter who you are or what you do, we are all Beautifull people. Dealing with life or death, greeve or happiness. Know that we are a small part of a huge being. But never forget , that you are part of an engine thats needed to make all the other parts work. Never of no importents. Never ugly or insufnificant. Always part of the greatest creation god’s. Beautifull people!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!

2 Comments on Beautiful people

  1. Chan dat heb je mooi verwoord zo voelt dat inderdaad
    Je kunt erg mooi vertellen dikke pakkerd

Geef een reactie